ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ 14/5/23 ("ΘΕΟΙ ΑΦΑΝΤΟΙ" ΚΑΙ "ΧΡΕΩΣΤΕΣ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ")

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ

....."και γέμισ' από άνθη η πλάτη, η αγκαλιά και τα μαλλάκια της...." Πλούσια η χθεσινή μέρα (14/05/23), φίλοι μου ! Πλούσια σε συναισθήματα, σε αισιοδοξία, σε χαρά, σε ελπίδα.Πλούσια σε άνθη μοσχομυρισμένα και πολύχρωμα! Η γιορτή της μητέρας σε συνδυασμό με την παρουσίαση των δύο νέων βιβλίων μου στην καταπληκτική, νεοσύστατη, Δημοτική βιβλιοθήκη του ανακαινισμένου χώρου παλιάς αποθήκης του ΑΣΟ Κιάτου, προκάλεσε έντονα ρίγη συγκίνησης και ικανοποίησης τόσο σε μένα προσωπικά όσο και στο εκλεκτό και πολυπληθές κοινό που με τίμησε με την παρουσία του. Συγγενείς, συγχωριανοί, συνάδελφοι (ιδιώτες και Δημόσιοι υπάλληλοι), παλιοί κι αγαπημένοι συμμαθητές, ο πρόεδρος του ΜΗΚΩΝΗ Δημήτρης Ζάρκος, μέλη και φίλοι της Μικρασιατικής ένωσης Νεάπολης Κιάτου και της Εταιρείας Κορινθίων συγγραφέων (των διοργανωτών φορέων), ο υποψήφιος Δήμαρχος Κιάτου Δημήτρης Πιστεύος, σύσσωμη η οικογένεια του αείμνηστου συγγραφέα και Ομότιμου καθηγητή του Ιασίου Ανδρέα Ράδου κι ανάμεσά τους επώνυμοι λογοτέχνες-καλλιτέχνες όπως η αξιολάτρευτη Μαργαρίτα Θεοδωράκη, η Δέσποινα Τσεπεντζή, η Ελένη Κορωνιώτη, η κ. Μουζακίτου, η Λίτσα Κοντογιάννη, η Βιβή Ζάρκου, ο Κωνσταντίνος Στέφας , η Άννα Δαμά κ.α. Ευχάριστη έκπληξη η παρουσία του συντονιστή-μέλους του ΔΣ της Μικρασιατικής Ένωσης Νεάπολης Κιάτου , Νεκτάριου Κωσταρίδη, γιού παλιάς μου συμμαθήτριας (!), εννοείται παρούσας στην εκδήλωση, που μπήκε στο θέμα της ημέρας κάνοντας αναφορά στην Παγκόσμια μέρα της μητέρας και την ποιητική μου σύνθεση "Ευαγγελισμός" όπου "η ποιήτρια ζωγράφισε το εξώφυλλο του Ευαγγελίου της αυθεντικής Γένεσης. Έγινε -σύμφωνα με τον φιλόλογο συγγραφέα και κριτικό Λογοτεχνίας Θεόδωρο Δάλμαρη- Μούσα του έρωτα, της Μητρότητας και της ανώτατης διάστασης της ζωής του ανθρώπου".

Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη επιφύλαξε στους παρόντες ο μουσικός καλλιτέχνης και συγχωριανός μου Νίκος Θεοδώρου ξεκινώντας με το τραγούδι που ακούστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες των Αθηνών "χίλια καλωσορίσματα, φίλοι μου αγαπημένοι..."

Ακολούθησαν οι γλαφυρές παρουσιάσεις των δύο βιβλίων από τους εκλεκτούς φίλους -συγγραφείς Κωνσταντίνο Βασιλείου και Σωτήρη Κοκωνάκη. Η παρουσίαση του δοκιμίου έγινε από τον Σωτήρη Κοκωνάκη πολύ παραστατικά με προβολή σχετικών διαφανειών ενώ η παρουσίαση της ποιητικής σύνθεσης "Θεοί άφαντοι" έγινε από τον κ.Βασιλείου που ως ποιητής ο ίδιος , προσέγγισε ιδανικά με ποιητικό οίστρο και εμπνευσμένο ειρμό την ποίησή μου. EIΣΗΓΗΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ "ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΦΡΟΝΙΜΑΔΗ – ΜΑΤΑΤΣΗ «Θεοί Άφαντοι» Η Μαργαρίτα Φρονιμάδη - Ματάτση διαθέτει ένα πηγαίο ταλέντο· στην ποιητική της συλλογή «Θεοί Άφαντοι», σε 116 σελίδες και 53 ποιήματα, διαχειρίζεται το παρελθόν χάριν του μέλλοντος χαράσσει βαθιά τομή στα σημαινόμενα, προκειμένου να αναδείξει τα προσωπεία της απώλειας βυθίζεται σε Άκτιστα πεδία, όπου αναζητά το ιλαρό φως της πληρότητας με ερεβώδη αρμονία και μελωδικά σύμβολα διεισδύει στο μυστήριο της γλώσσας, τιθασεύοντας τον άπειρο χρόνο μέσα από συμβατές μετρικές ελευθερίες, συνθέτει με αυτάρκεια μια αισθητική ανύψωση η κοσμική αγωνία αδιαφορεί για τα ουράνια σήματα με σεβασμό στο κείμενο και νοηματική αυτοτέλεια των στίχων διαμορφώνει ένα πρωτόγνωρο υπαρξιακό βάθος η γραφή της συνοδεύεται από συνειρμούς λειτουργικούς, συνθέτοντας έναν υποδόριο ακτιβισμό οι λόγοι της λαμπυρίζουν νηφάλιοι, ως πολύτιμα τιμαλφή του νοήματος και της ελπίδας κατευνάζει τα πάθη, χαράσσουσα ηθικά προτάγματα· εισάγει στο σύστημα την ανυπαρξία της ουσίας· καθυποτάσσει τις αυταπάτες, επιχειρούσα άλμα προς την ελευθερία του πνεύματος· συμπυκνώνει τις οδύνες, φερόμενη με αυτογνωσία και έμφυτη ικανότητα· προβάλλει ρητορικά ερωτήματα· δεν ταυτίζεται με τους κανόνες, αλλά πιστεύει στην εγρήγορση. Η ποίησή της είναι παλμογράφος της συλλογικής συνείδησης, τιμωρός της ανηλεούς διπροσωπίας. Ασκεί κριτική στην κυρίαρχη κουλτούρα και στη διαιώνιση της πλαστότητας. Φλογίζεται με την ιδέα μιας αναγέννησης των ηθών. Στηλιτεύει την κοινωνική υποκρισία και την δικτατορία των μετρίων. Η κρινόμενη ποιητική συλλογή Θεοί Άφαντοι (2021) αποτελεί μια αλληγορία, όπου τονίζεται η σύνθεση των αντιθέτων: «η παρούσα απουσία» - «η απούσα παρουσία» (σελ.13). Με πικρία στρέφεται κατά των θεών, οι οποίοι κείνται μακριά κι «έτσι δεν κοινωνούμε των Αχράντων Μυστηρίων». Είναι η θλίψη των ταπεινών πεισιθάνατων, η απελπισία τους (σελ. 15). Στο στόχαστρό της πάλι οι θεοί: «θεοί του κόσμου,/ πού χαθήκατε; Που ’ναι/ το μαγικό σας χέρι,/ το κοφτερό μαχαίρι/ το δίκιο μας να φέρει/ στη γη; (σελ. 25). Επιτίθεται με σκληρότητα κατά των υπερδύναμων εξουσιαστών του Σύμπαντος και προβλέπει την εξαφάνισή τους «γιατί στάθηκαν ανίκανοι / να θρέψουν τα παιδιά τους/ τα κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους,/ δήθεν πλασμένα» (σελ. 17). Αισθάνεται δυστυχής, διότι «τώρα ένα σκοτάδι/ βαθύ/ κι αδιατάρακτο/ βασιλεύει» (σελ. 19). Ειρωνεύεται τα θνητά επινοήματα και καταλήγει κλαίουσα: «Τούτα τα ζωντανά/ της ζούγκλας/ δεν μας μοιάζουνε:/ Είναι κάτι παραπάνω/ από άνθρωποι» (σελ. 23). Στη συνέχεια διαπιστώνει έντρομη ότι: «Μα μήτε άνθρωπος / μήτε θεριά./ Άφαντα/ χάθηκαν κι αυτά» (σελ. 27). Με άφατη θλίψη υπενθυμίζει: «Πλανήτη γη…/έχεις «έναν»/ πλανητάρχη/ τώρα,/ μόνον σχεδόν,/ να σε διαφεντεύει» (σελ. 30). Με «πνιγμένη φωνή» νοιώθει συντετριμμένη διότι «τα σύννεφα/ αναβιώνουν/ γιγαντομαχίες τιτάνων/ με φόρμες, με/ σχήματα,/ με φαντασία, σ’ έναν ουρανό/ που έχει, ήδη,/ καληνυκτίσει τον κόσμο» (σελ. 42). Υπερασπίζεται την τέχνη της: «Η ποίηση/ μας εγκαταλείπει,/ αρνείται να συνεργήσει, αλληλέγγυα της Ανθρωπιάς/ της Ειρήνης και/ της Ελπίδας» (σελ. 43) και «Άπαν Εσύ/ ένας στίχος δραπέτης,/ και σε ψάχνω!» (σελ. 44). Αναδεικνύει τη δυστυχία των προσφύγων, στους οποίους είναι αφιερωμένη η συλλογή, θεωρούσα αγανακτισμένη ότι είναι «παιδιά ενός κατώτερου θεού»! (σελ. 49-66). Η «Μνήμη Πολυτεχνείου» (σελ.69-73) επαναφέρει τις ταραγμένες ημέρες του Νοεμβρίου 1973 «Νωπές οι μνήμες,/ αφράτα τα χώματα./ Ζωές σβηστές,/ θαμπά τα χρώματα./ Αγώνες Φάροι/ που δεν λησμονιούνται.../ κρυφό καμάρι για όσους θυμούνται!» (σελ. 72) Η ενότητα «Του φεγγαριού τ’ ασήμι» (σελ. 77-84) διακρίνεται από έντονη νοσταλγία, ρομαντισμό, μνήμες, στοχασμούς. Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι απογειώνεται! Τέλος, στην «Περίθαλψη αδέσποτων ποιημάτων» (σελ. 85-129) περιέχονται 36 ποιήματα, ανάμεσα στα οποία το «Έλεος», με το οποίο της απονεμήθηκε έπαινος Αμπντί Ιπεκτσί, στην Κωνσταντινούπολη, το 1993. Επιλέγω τους εύρωστους στίχους: «Κλαίω, πονώ/ για κείνο τ’ όνειρο./ Θρηνώ για σένα,/ γιατί ήσουν όνειρο/ προτού χαθείς/ προτού παράδεισους/ μέσα στην κόλαση/ ψάξεις να βρεις…» (σελ. 116). Η Μαργαρίτα Ματάτση-Φρονιμάδη προδίδεται από τη λάμψη των ματιών της· με χρυσοφόρα φλέβα, με λαξευτή φόρμιγγα, με αστείρευτο γλωσσικό πλούτο, με διαλεκτική των συγκρούσεων, με πειθαρχημένη φόρτιση, με ελεγειακούς τόνους, με αδιατάρακτη στιλπνότητα, με γαλήνιες περιδινήσεις σ υ μ φ ι λ ι ώ ν ε τ α ι με την απουσία του άλλου, ανοίγεται στο άπειρο, κατακερματίζει τους μύθους, φαντασιώνεται κάποια ιδανική κοινωνία, εικονογραφεί ηθογραφικές μάσκες, περιπαίζει τα ουτοπικά προτάγματα της νόησης, αρθρώνει κραυγή δαιμονική, ανατέμνει το αδιέξοδο, συναρμολογεί τα είδωλα, σμιλεύει την αυτογνωσία, παλεύει σε έναν ανειρήνευτο αγώνα. Το έργο της Στιμαγκιώτισσας ποιήτριας εξασφαλίζει αναγνωστική απόλαυση, όπου αναδεικνύεται το πάθος, ο πόνος, η οργή, αλλά και η καταλλαγή της ύπαρξης· είναι η ένωση των προσευχών, η στροφή του απλού σε σημαίνον, η χειραφέτηση από τους κοινωνικούς καταναγκασμούς ή άλλως, όπως ο μεγάλος Αλεξανδρινός έφα: «Νάρκης του άλγους δοκιμές εν φαντασία και λόγω»."Κ.Γ. Βασιλείου Στις απαγγελίες συνοδεύτηκα αρμονικά από την ηθοποιό Λίζα Αναγνωστοπούλου που πρόθυμα δέχτηκε την πρόταση της απαγγελίας και που απέδειξε την πλήρη και απόλυτη ταύτισή της με την ποίησή μου ερμηνεύοντάς την με περίσσιο πάθος! Ενδιαφέρουσα κι ευχάριστη η άμεση επικοινωνία μεταξύ εμού και του κοινού που άρρηκτοι και ποικίλοι δεσμοί με συνδέοτυνν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Θα κρατήσω ως κόρη οφθαλμού τη χαρά και την τιμή της παρουσίας και της συμμετοχής όλων και ειδικά της Μαργαρίτας Θεοδωράκη. Όπως ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ τη μεγάλη συγκίνηση της φίλης Ελένης Κορωνιώτη, παιδί Μικρασιατών προσφύγων, που με δάκρυα στα μάτια μου δήλωσε πως : όταν πρωτάκουσε ποιήματά μου για την προσφυγιά είχε συγκλονιστεί. "Σήμερα",μου λέει, "με αποτελείωσες, πίστεψέ με!" Σε πιστεύω Ελένη. Κι εγώ το ίδιο νοιώθω κάθε φορά που σκύβω στα πονήματά μου, με πόνο ψυχής και αγανάχτηση για τα ατελείωτα βάσανα των λαών της γης...