ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΤΟ ΒΡΑΧΑΤΙ (28/06/2023)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΝΕΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ της ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΦΡΟΝΙΜΑΔΗ – ΜΑΤΑΤΣΗ στο ΒΡΑΧΑΤΙ Κορινθίας

Την Τετάρτη 28 Ιουνίου, ώρα 8.00μμστην αίθουσα του Αθλητικού –Πολιτιστικού Συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος»στοΒραχάτι (έναντι Γυμνασίου Βραχατίου)πραγματοποιήθηκε εκδήλωση παρουσίασης των δύο νέων βιβλίων της Μαργαρίτας Φρονιμάδη-Ματάτση: της ποιητικής συλλογής «Θεοί Άφαντοι»και του δοκιμίου«Χρεώστες στα νιάτα». Διοργάνωσαν με επιτυχία ο Δήμος Βέλου –Βόχας, το ΝΠΔΔ «ΑΝΕΛΙΞΗ», ο Πολιτιστικός & Λαογραφικός Σύλλογος Βόχας και ο Χορευτικός & Λαογραφικός Σύλλογος Στιμάγκας «ΘΥΑΜΙΣ»με τη στήριξη της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων και του Σωματείου Λόγου &Tέχνης«AΛΚΥΟΝΙΔΕΣ». Μάλιστα ο Λαογραφικός Σύλλογος Στιμάγκας «ΘΥΑΜΙΣ» δεσμεύτηκε με επιστολή που αναγνώστηκε δημόσια στην αίθουσα για παρουσίαση του έργου της ποιήτριας στην έδρα του και γενέτειρά της, γεγονός που την χαροποίησε ιδιαίτερα. Ομιλητέςήσαν οι: •ΛίλυΙακωβίδη, εγγονή της ποιήτριας Λιλής Ιακωβίδη ( στην οποία είναι αφιερωμένο το δοκίμιο), μουσικός, βιολόγος-εκπαιδευτικός-Υπεύθυνη εκπαίδευσης Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής-Ιστορίας •Δήμητρα Τσεπεντζή,εκπαιδευτικός-συγγραφέας- Γ.Γραμματέας της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων •Μαρίνα Καλλίρη, Γεν. Γραμματέας του Σωματείου Λόγου & Τέχνης «Αλκυονίδες»-Μελετήτρια της Αρχαίας Ελληνικής Σκέψης και Αρχετυπικών Συμβόλων. Οι απαγγελίες και η ανάγνωση ποιημάτων καικειμένωνέγιναν από την ίδια την ποιήτρια και τις ομιλήτριες. Στη Μουσική και το τραγούδι απολαύσαμε τον συγχωριανό και φίλο της ποιήτριας Νίκο Θεοδώρου, καλύτερο από κάθε άλλη φορά και την ΛίληΙακωβίδη σε ποίημα της γιαγιάς της, μελοποιημένο και τραγουδισμένο από την Αρλέττα του «Νέου Κύματος». Στον συντονισμό ήτανη κ. Γιώτα Αθανασούλη Πρόεδρος του Πολιτιστικού & Λαογραφικού Συλλόγου Βόχας Οι διοργανωτές φορείς

ΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΟΥΜΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ-ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ & ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΤΣΕΠΕΝΤΖΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΚΙΜΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΦΡΟΝΙΜΑΔΗ ΜΑΤΑΤΣΗ, «ΧΡΕΩΣΤΕΣ ΣΤΑ ΝΕΙΑΤΑ» Καλησπέρα σε όλους! Να σας καλωσορίσω κι εγώ με τη σειρά μου στο λογοτεχνικό αυτό απόγευμα που τόσοι πολλοί τιμάτε με την παρουσία σας, αν και είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Εκπροσωπώντας την ΕΚΣ, τον Πρόεδρο, κ. Γιάννη Μπάρτζη και όλο το ΔΣ, εύχομαι στην Μαργαρίτα να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο της λογοτεχνίας και της ποίησης, που διάλεξε ή την διάλεξε -ποτέ δεν ξέρουμε την απάντηση- με διαδοχικές επιτυχίες, κατακτώντας τη μια μετά την άλλη τις κορυφές της δημιουργίας. Όταν, λοιπόν, η φίλη και μέλος της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων, Μαργαρίτα Φρονιμάδη Ματάτση, μου έκανε την τιμή να μου προτείνει να παρουσιάσω, σήμερα εδώ, στον γενέθλιο Δήμο της συγγραφέως, το δοκίμιό της «Χρεώστες στα Νιάτα», δεν είχα κανέναν ενδοιασμό, καμιά δεύτερη και τρίτη σκέψη. Ήμουν βέβαιη πως πρόκειται για ένα ακόμη σημαντικό έργο της, όπως και αποδείχθηκε στα μάτια μου και θα προσπαθήσω να το δώσω και σε σας, όσο πιο σύντομα μπορώ. Πήρα στα χέρια μου το βιβλίο, ένα από τα τελευταία πνευματικά παιδιά της Μαργαρίτας κι άρχισα να το ξεφυλλίζω. Στάθηκα στον υπότιτλο, «Κατάθεση νωπής μαρτυρίας στη μνήμη της Λιλής Ιακωβίδη, για τα 35 χρόνια από τον θάνατό της». Πρόκειται για μια μαρτυρία της δικής μας ποιήτριας και συγγραφέως Μαργαρίτας, που αφορά στη βιωματική επαφή και επικοινωνία της με την σπουδαία ποιήτρια, η οποία την ενθάρρυνε στα πρώτα βήματά της στην ποίηση, όπως έκανε με πολλούς νέους και νέες, μη φειδόμενη επαίνων, συμβουλών και παροτρύνσεων έως το τέλος της ζωής της, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα του χαρακτηρισμού της ως «ποιήτρια της Νιότης» Μέντορα και πνευματική μητέρα της χαρακτηρίζει τη Λιλή Ιακωβίδη η Μαργαρίτα, αν και η γνωριμία τους υπήρξε σύντομη, αλλά επισφραγίστηκε με ανταλλαγή επιστολών, οι οποίες παρατίθενται στο βιβλίο. Το ξεχωριστό ποίημα της Λιλής Ιακωβίδη με τον τίτλο «Ευαγγελισμός» που αναφέρεται στη μητρότητα -θα μου επιτρέψετε να σας το διαβάσω- αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για την Μαργαρίτα, στη σύνθεση της δικής της ομότιτλης ποιητικής συλλογής, η οποία βραβεύτηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού «Λιλή Ιακωβίδη». "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ Κάτι σπαράζει μέσα μου. Κάποια ψυχή φερμένη απ’ του Θεού το θέλημα προς τη ζωή ανεβαίνει. Θεέ μου, ευλόγα την να ιδεί Το φως και την ημέρα, νάναι πιο φωτεινή απ’ το φως για τη μητέρα. Ψυχή που πρωτοσάλεψες βαθιά στα σωθικά μου Την πρώτη μέρα μούφερες του κόσμου στην καρδιά μου. Από ποιον κόσμον έρχεσαι; Και πού γυρεύεις νάμπεις; Πότε είσαι μαύρο σύγνεφο, πότε σαν άστρο λάμπεις στον ουρανό μου και λογής λαχτάρες δοκιμάζω και τρέμω καρτερώντας σε και πάλι αναγαλλιάζω. Πότε καθώς σε στοχαστώ, σα θάλασσα με δέρνεις Και πότε στην ανάπαψη του λιμανιού με φέρνεις, Πότε σαν άγρια θάλασσα δέρνεσαι και φρουμάζεις Και πότε κόρφος γαληνός κι απάνεμος με κράζεις. Παρακαλώ στην ύπαρξη να μην ερθείς, Και στο κατώφλι της ζωής, ω μην πατείς… Μα, ω φως μου, και πριν τα μάτια σου σε ιδούν Υπάρχεις! Είσαι εντός μου! Τη μια σου λέω μη γεννηθείς, κλάψα η ζωή και μπόρα, Την άλλη, πώς αργείς ναρθείς; Μακαρισμέν’ η ώρα Που θα ξαφνίσουν την ηχώ αρμονισμεν’ αντάμα Της μάνας σου το σκούξιμο με το δικό σου κλάμα." Πολλές συμπτώσεις, σημεία των καιρών, επέβαλαν κατά τρόπο τινά στην Μαργαρίτα την ενασχόλησή της με αυτό το δοκίμιο. Εκτός της ομότιτλης βραβευμένης συλλογής ποιημάτων, που προαναφέραμε, υπηρέτησαν και οι δύο την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, η πρώτη για 30 χρόνια και πλέον, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της εκεί και η δεύτερη, ως Αντιπρόεδρος και Τακτικό της μέλος. Θα σταθώ στα λόγια του ποιητή Γιάννη Καραβίδα, ο οποίος έδωσε τον χαρακτηρισμό «Ποιήτρια της Νιότης» στη Λιλή Ιακωβίδη, σε δοκίμιό του το 1977, που σημειώνει: «Με ανείπωτο πάθος η Λιλή, ταυτίζει το εγώ της, εδώ, με εκείνο το συλλογικό της νιότης. Βλέπει τη ζωή της αναλυμένη σε χρώματα, μέσα από το πρίσμα της απέραντης αγάπης της γι’ αυτή που την εμπνέει. Όποιος δεν αγάπησε αυτή τη νιότη, όπως την αγάπησε η Λιλή Ιακωβίδη, ούτε τη ζωή αγάπησε. Έμεινε αφύσικος και ψυχικά άρρωστος, με μέτρο σύγκρισης φυσικά την υπέροχη ψυχή της ποιήτριας, που σφύζει από νεανικό παλμό.» Μέσα από τις επιστολές, που παραθέτει η Μαργαρίτα, αλλά και τις περιγραφές της, βλέπουμε κι εμείς αυτή την χαρισματική πτυχή του χαρακτήρα της Λιλής Ιακωβίδη. Μια φτασμένη ποιήτρια σκύβει με ενδιαφέρον στα πρώτα ποιήματα μιας άγνωστης χωριατοπούλας –η οποία έμελλε να γίνει αρκετά γνωστή- που η αγάπη για τη γνώση και την ποίηση την έφερε στον δρόμο της. Μέσα από τα λόγια της το παιδί, που δειλά ξεκινά να γράφει, βγάζει φτερά και πετάει άφοβα στο όνειρο και στην ελπίδα. Ο τίτλος του δοκιμίου είναι δανεισμένος από ένα δημοσιευμένο άρθρο της Λιλής Ιακωβίδη, στην εφημερίδα Βραδινή, το απόκομμα της οποίας παραθέτει η συγγραφέας μας και αναφέρεται σε ένα συμβάν με πρωταγωνιστή τον γνωστό Γιώργο Χαραλαμπίδη, στου οποίου το πρόσωπο η συντάκτρια του άρθρου έβλεπε, κατά μαρτυρία της, τα ελληνικά νιάτα. Γράφει συγκεκριμένα: «Στο πρόσωπό του βλέπω και πάλι τα ελληνικά νιάτα, που τούτη την ώρα αποδίδουν στον καλλιτεχνικό χώρο με την ίδια φλόγα και το ίδιο πάθος της δουλειάς, με την καθαρότητα του νου, με τη λεβεντιά της παρουσίας τους και μας δείχνουν με το παράδειγμά τους, άλλη μια φορά, πως βραδυπορούμε, πως είμαστε χρεώστες, πως δημιουργούνται καθήκοντα «υψηλά» για να μπορέσει ο άνθρωπος, κοιτάζοντας κατάματα τη ζωή να σταθεί «΄Ορθιος», να σταθεί με ακέραιη τη συνείδησή του.» Τον Νοέμβριο του 1985 «έσβησε η Λιλή του Παλαμά», όπως έγραψε η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, χωρίς, όμως, ποτέ να σβήσει από τη μνήμη της Μαργαρίτας, αλλά κι όλων εκείνων που υπηρέτησαν και υπηρετούν όλα τα είδη του λόγου, όπως έκανε κι εκείνη, πάντα με την ίδια επιτυχία, σε μια εποχή κακοτράχαλη για το φύλο της, χωρίς καμιά έκπτωση στους ρόλους Μάνα, Γυναίκα και Άνθρωπος, όλα με κεφαλαία γράμματα. Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ στην αγαπητή Μαργαρίτα, για μια ακόμη φορά, καλοπόρευτο κι αυτό το πόνημά της και καλή συνέχεια στην επιτυχημένη πορεία της στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα. Τα φτερά που φύτρωσαν με τη βοήθεια της Λιλής Ιακωβίδη, να συνεχίζουν να σε ανεβάζουν όλο και πιο ψηλά στο όνειρο και στην ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Θα κλείσω με ένα ποίημα που η Λιλή Ιακωβίδη έγραψε μέσα στο νοσοκομείο και το γνωστοποίησε με επιστολή της στην συγγραφέα μας, τον Φεβρουάριο του 1978. "ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ ο τίτλος Με κουράζει το διάβασμα. Με κουράζει το γράψιμο. Με κουράζει η ακινησία των γερόντων. Με κουράζει το πηγαινέλα των παιδιών. Με κουράζει του ήλιου το φως, μα και η αναλαμπή των αστεριών. Με κουράζει η σύναξη των ανθρώπων. Με κουράζει η άδεια μοναξιά. Με κουράζουν οι άνθρωποι οι κρυμμένοι στη σκιά. Με κουράζει της αλήθειας η φθορά. Με κουράζει η ψυχρότητα της αδιαφορίας, μα και η φτήνεια της ψυχρής ευαισθησίας. Με κουράζουν οι αντιμαχόμενες μέσα μου φωνές. Με κουράζει και το «όχι» και το «ναι». Με κουράζει να θωρώ ολημερίς το «τίποτα». Το «τίποτα». Το «τίποτα». Και να ξαναβουτώ στο «τίποτα»." Σας ευχαριστώ πολύ όλους, για την προσοχή σας.